12/06/2014

Encontro con Xesús Fraga, o autor de Reo

 
 
  O venres 28 de novembro de 2014 Xesús Fraga, o autor do libro Reo, veu dar una charla ao IES Francisco Aguiar. Os alumnos e alumnas de 2º da ESO esperabamos á porta do salón de actos. O escritor e xornalista chegou. Vestía un abrigo negro e un pantalón marrón. A barba facíao máis vello do que en realidade é, pero dáballe un aspecto máis serio. Na man levaba un paraugas negro. Pareceume un tipo sinxelo, con pouca pinta de escritor. E entón decateime de que xa o tiña visto antes no parque infantil. Sempre me chamou a atención porque lía seguido; sempre estaba esperando cos ollos postos no libro, a maior parte das veces de pé.
   Entramos no salón de actos coma tolos e sentamos por grupos. Nas últimas clases de lingua galega estiveramos falando do libro e tiñamos preparadas preguntas para facerlle a Xesús Fraga.
   O escitor subiu ao escenario e permaneceu todo o tempo de pé. Ninguén se atrevía a romper o xeo. Soe pasar sempre, primeiro ninguén fala e logo falta tempo para preguntar. De súpeto un valente preguntou sobre Lee, o can de Chagui. A esta pregunta seguiron outras referentes ao libro, pero sobre todo sobre a súa faceta de graffiteiro. Falou dos seus amigos graffiteiros e de que coñeceu esta arte en Londres, onde pasaba os veráns na casa da súa avoa. Deu a entender que o graffiti é una maneira de expresión un pouco perigosa. O seu primeiro debuxo fíxoo no antigo edificio que agora alberga os xulgados. Un bo sitio para comezar! Tamén dixo que as autoridades os tiñan controlados porque coñecían o estilo de cada un , polos graffitis permitidos. Do libro, ademais doutros aspectos, comentou o seu final aberto para que cadaquén imaxinase a continuación da historia.
   Pasou a hora sen decatármonos. O timbre colleunos por sorpresa. Foi una pena porque o tempo foi escaso e quedaron moitas preguntas sen facer.
VIOLETA SILVA SÁNCHEZ, 1º D
 
 
O venres tivemos una charla co escritor Xesús Fraga. Ao principio pensei que ía ser a típica charla na que el fala e nós escoitamos aburridos, pero non. Resultou ser divertida, porque non falou el só, fixémoslle preguntas que el nos contestou. Ao principio foi difícil, pois tardamos en preguntar, pero logo todo resultou moito máis fácil.
   O escritor contounos cousas moi interesantese. A min sorprendeume moito unha das súas respostas: díxonos que el aínda tiña amigos que son pais e fan graffitis, porque lles gusta e non porque sexa unha moda; por iso a madurez non implica deixar de practicar esta arte.
   Eu fíxenlle unha pregunta da que me esperaba outra resposta. Pregunteille se os seus país sabían que era un garaffiteiro. Eu supoñía que non, pero contou que practicaba na casa e que incluso, algún dos seus amigos probaba as pinturas nas paredes do seu cuarto.
   Aínda que non tivemos moito tempo, resultou unha hora divertida, e ao fin e ao cabo fóra das aulas e da clase.
 
NURIA GOLPE PEDREIRA 2ºA
 
Xesús Fraga visitounos o 28 de novembro no salón de actos do IES Francisco Aguiar. Esperábamos con moitas ganas, pois tiñamos moitas preguntas que facerlle sobre o seu entretido libro. Despois de que Andrés lera una emotiva biografía, Xesús deu paso ás preguntas. A primeira custou moito, por vergoña, pero o meu amigo Adrián atreveuse. Quería saber sobre o can de Chagui. A Xesús fíxolle ilusión que a primeira pregunta fora sobre Lee, porque é un personaxe importante e aínda ninguén lle preguntara sobre el. A súa contestación foi moi longa , por iso só deu tempo a unhas cantas preguntas. A que máis me gustou tratou sobre o lugar do seu primeiro graffiti, no actual edificio dos xulgados. Contounos todas as transformacións que sufriu ese edificio, e que o seu graffiti foi alí, de verde. Tamén contou que no seu faiado  atoparon sacos de leite en po que trouxeran por causa da posguerra.
   Eu, nos últimos instantes, levantei con ganas a man, pero nada, non deu tempo e quedei coa dúbida do significado do final.
 
JORGE TAÍN ALEMPARTE 2ºD

9/29/2014

Reo de Xesús Fraga

 
Este é o libro escollido para ler  cos alumnos e alumnas de 2º curso da ESO este primeiro trimestre . O autor é veciño noso, Xesús Fraga, e a temática tamén nos resulta próxima, pois vai de grafiteiros e iso, en Betanzos, abunda. Quizais Reo,o personaxe principal,  nos lembre a algún amigo ou incluso a nós mesmos. O que si sabemos é que nos vai caer ben, moi ben.
Eis tedes una entrevista ao autor, publicada en La Voz de Galicia, xornal no que traballa. Nela  fala desta obra, gañadora do premio Raíña Lupa. Estaría ben que tamén viñera falar connosco, non?
Na biblioteca temos xa exemplares dispoñibles.
 Veña, a que esperades? Comezamos a ler XA.   
 
 
 
«O rap é un xénero axeitado para contar a realidade»
 
Un adolescente grafiteiro protagoniza «Reo», a novela coa que o autor gañou o premio Raíña Lupa      Novo libro de Xesús Fraga (Londres, 1971). Trátase de Reo (Galaxia), co que gañou o premio Raíña Lupa de literatura xuvenil, e que protagoniza un grafiteiro de 17 anos.
 
  -¿Por qué escolleu un grafiteiro para esta historia?
  -O graffiti é unha presenza constante nas nosas paisaxes urbanas, pero son moi poucos os que reparan nel, e os que o aprecian, aínda menos. Hai un gran descoñecemento sobre as motivacións dun grafiteiro, e axudar ao lector a descubrilo era unha das miñas intencións coa novela.
 
  -O libro amosa un gran dominio do argot técnico, ¿foi vostede grafiteiro de rapaz?
  -Si, entre os 14 e os 20, máis ou menos, vivín con moita intensidade o graffiti e o seu mundo. Non pintei tanto como me gustaría, pero si que era moi activo coa cámara. Entre as miñas fotos e as que intercambiaba con grafiteiros de todo o mundo conseguín xuntar un álbum ben curioso. No básico o argot non cambiou.
 
  -Reo, o protagonista, quere encher a cidade co seu nome pero seu avó facía carteis de películas para o cine e non os asinaba. ¿E a mostra dun cambio social?
  -A novela tamén propón unha reflexión sobre o que somos, o que queremos ser e como nos ven os demais, a través dos nomes e alcumes que eliximos ou que nos poñen. Escribir o seu nome é a razón de ser dun grafiteiro, o que dá pé a preguntarse sobre a identidade. O avó, en cambio, é un artista anónimo, aínda que aí me interesaba máis recuperar esa artesanía desaparecida dos carteis dos cines antigos.
 
  -Reo non é dos que pintan monumentos, ¿cómo se diferenza?
-No graffiti hai de todo: quen quere ser «malo», quen pinta de xeito indiscriminado e mesmo guerrea cos colegas. Tamén están os que queren desenvolver o seu estilo ou difundir esta arte e prefiren facelo con máis tranquilidade. Para min, o ideal é quen elixe os sitios que pinta tendo en conta o contexto e as súas consecuencias. Reo é consciente da historia da arte e nunca pintaría sobre algo con valor patrimonial.
 
  -O xurado salientou a temática actual e a linguaxe directa, ¿podería chamarse literatura rap?
  -Esta historia acontece agora mesmo, coa crise de fondo, e hai un personaxe que rapea sobre a trama, a modo de resumos. O rap sempre foi un xénero moi axeitado para contar a realidade.
 
  -Cando se presenta Reo e di «un ninguén, vamos», soa ao Balbino de Neira Vilas, ¿non?
  -Si, o comezo é unha homenaxe consciente a Balbino e tamén a Holden Caulfield, de O vixía no centeo.

6/20/2014

A pedra

Habendo boas vendedoras, 
non hai produto malo


Un traballo de Ana Cordal, Lucía Couceiro, 
Mar Nieves e Sonia Platas (4ºA)

5/22/2014

Curto intento de esperanza

O ceo é de luz.
De luz son as esperanzas
e a liberdade.
De luz, o ceo
e as nubes.
As persoas,
os amigos, 
os familiares,
o vento,
os campos,
as montañas
son de luz.
O ceo das persoas
que afastado se encontra,
creado está
tamén,
de esperanza.
E eu agonizando
neste curto intento
de esperanza.

      David Boo (4ºB)

5/21/2014

Doce introdución ao caos

Obra de Peskador
O paxaro azul é de Robe.
De Robe son as papoulas
e os rabudos vales.
De Robe os interiores
e a loucura transitoria.
As golfas,
as putas, 
o Xesús Cristo García,
a verea da porta de atrás
e o sol de inverno
son de Robe.
Os camiños das utopías
que en Extremaedura agardan
saídos están
tamén
de Rober.
E eu agardando a miña
doce introdución ao caos.

             Antía Soto López (4ºB)

5/20/2014

Guerreira amazona

Graffiti en San Pedro de Mezonzo
A Coruña
A túa lanza
é capaz de arrincarme
o corazón.

A túa fermosa silueta

no campo de batalla
ilumíname.

Es, ti, a máis fera guerreira

da tribo ancestral.

A guerra é o teu fin,

mais... se ti queres,
o meu corazón
pode ser o teu camiño.

              Nacho García Infante (2ºC)

Loitadora


Ti, ti e só ti
roubáchesme o corazón.

Loitadora sen nome,
a miña amada loitadora.

Ti, ti e só ti
puidéchesme namorar.

Guerreira ardente,
ámote con loucura.

Se estiveses en perigo,
morrería por ti,
a miña fermosa e amada
loitadora.

     Nacho García Infante (2ºC)

Fermosa

Os teus ollos
son as dúas estrelas
que me guían.

Os teus cabelos
son os pétalos
da rosa en flor.

As túas bágoas
son as perlas máis fermosas
do fondo do mar.

O teu sorriso
é o arco da vella
que enmarca a miña vida.

      Nacho García Infante (2ºC)

O meu universo

As estrelas? Os teus ollos.
As constelacións? O teu cabelo.
Cando te miro,
sinto algo dentro de min
que rebole.

Unha forza enorme
que me atrae,
unha gravidade
coa que non podo loitar.

Fermosa? Coma un millón de soles.

Ti, meu amor,
ti es o meu único universo.

    Nacho García Infante (2ºC)

Ti

Só existe unha palabra
para explicar
o que agora sinto.
            
        Ti

Un nome
baixo unha mirada
triste.

        Ti

Tan sinxela,
tan fácil de dicir
e tanto amor
posto nela.

        Ti

Teima, tenrura,
eternidade, calor,
ceo, luz, noite...

        Ti

Ti, ti,
tempo e espazo
sen escuridade.

        Ti


Nacho García Infante (2ºC)

Indomable




Ninguén puido
achegarse a ti.
O teu nome?
Indomable.
Fera.
Fereza indomable.
Indomable...
ata para min.


      Nacho García Infante (2ºC)

Intenso intre de medo

A atmosfera é de lume.
De lume son as persoas
e as verbas.
O tribunal,
o xuíz,
o fiscal,
o tempo,
as testemuñas
son de lume.

A transparencia da xente
que cerca escoita,
tamén,
de lume.

E eu ardendo
neste intenso intre
de medo.

Icía Carro Barallobre (4ºB)

5/19/2014

Emulando a Celso Emilio Ferreiro


Pawel Kuczynski
O engano é de políticos,
de políticos son as corrupcións
e os parados.
De políticos a inxustiza
e as desigualdades.
As manipulacións,
a inseguridade,
a impunidade,
o odio,
os despedimentos
son dos políticos.
Os sentimentos dos traballadores
que ao descoñecido marchan
feitos están,
porén,
de dor.
E eu sobrevivindo
nesta duradeira crise
de merda.
             
          Patricia Martínez Valiño (4ºB)

5/13/2014

Cambiar para mellorar.

Velaí vai o terceiro traballo presentado para este concurso de video-producións para a promoción da lingua galega na comunidade educativa. O certo é que a cousa estase poñendo cada vez máis difícil para escoller os gañadores.


_Thumbnail

Os poemas de Juan.

Entrou a luz na miña ventá
relucente, branca e inocente
coma un neno pequeno.
Hoxe cambiou todo.
Hai xente na rúa?
Ela pediu axuda.
Na rúa
dous dedos
nos ollos
ensanguentados.
Olladas apagadas.
Rápida, rauda,.
Nena cega
pola rúa
coma nunha autoestrada
na que todo se perde.

Os poemas de Marcos.

O mar é inmenso
e inmenso son os ceos
e as augas.
grande é o mundo
e as ventás,
ás árbores,
o vento,
as lousas.
As olladas son grandes,
os corazóns dos homes
que ao lonxe espreitan
tamén son inmensos.
E eu, naufragando
na inmensidade
do mar.

Os poemas de Pablo.

A que sabe o fútbol?

a unha gran paixón.
A un sentimento.
a unha bomba de adrenalina.
A gran emoción.
A nervios.
A sentimentos no corazón.
A latexos.
A tristeza.
A alegría.
A superación.
A tempo de desfrutar.
A reloxo parado.
A algo inexplicable.

Os poemas de Manuel.

Entrou a escuridade na miña cabeza,
chea de soedade, tan negra e fría
coma unha lámpada fundida.
Hoxe a miña cabeza está descontrolada.
Teño teas de araña no cerebro?
Un caos invadiu a miña mente
coma se me batesen nela.
Dous coitelas cravados
sobre a miña testa.
As veas e as arterias comprímense,
sen deixar correr o sangue.
Unha luz velos, brillante.
A dor xa remata.
A escuridade pérdese.

Eses profesores de instituto...
Eses profesores de instituto,
tan esixentes e controladores
nunca permiten
que teñamos unha tarde
tranquila e relaxada.

Eses profesores de instituto,
tan esixentes e controladores
nunca aconsellan
que descansemos
senón que fagamos os deberes.

Eses profesores de instituto,
tan esixentes e controladores
nunca comprenden
que demasiados exames xuntos
baixan as notas.




Os poemas de Hugo.




A que sabe o egoísmo?
A coche sen rodas.
A colexio sen alumnos.
A cor negra.
A xogos sen amizade.
a vendedor sen cliente.
A goma sen lapis.
A can con pulgas.
a médico sen doentes.
A auga salgada.
A noite sen fin.
A luz sen brillo.
A mundo sen habitantes.


O sol é libre.
De liberdade son as estrelas
e os cometas.
De liberdade a calma
e as galaxias,
as aves,
as fadas,
o universo,
as meigas.
A imaxinación é libre
coma un falcón
que surca os ceos
do ocaso galego.

E eu, preso,
nesta noite escura
cunha corda atada ao
pescozo e sen poder
facer nada
para ser

libre.



Os poemas de Lidia.

A que sabe o desamor?
A parede sen porta.
A vida sen auga.
A grupo sen cantante.
a cicloxénese explosiva.
A inverno sen leña.
A deberes en verán.
A día sen sol.
A chuvia sen paraugas.
A clases longas.
A ganas de comer.
a bolis sen tinta,
A lapis sen sacapuntas.
A modista sen modelo.
A problema sen solución.


Tatuaxe.
Non quero que me mires.
Non quero ser unha entre moitas.
Non quero converterme en pasado.
Só quero que me queiras coma a ningunha.
Algo que nos una para sempre.