4/14/2015

Poetizando Máñá da miña Rúa de Luís Pimentel.

Entrou a mañá no meu pobo
tan limpa, tan redonda e pura,
como unha mazá sobre un espello.
Hoxe a miña rúa está aberta.
Xogan os anxos nas cornixas das casas?
Ela foi a primeira que pasou
cos seus ledos cadrís:
dous cahos de luz combados
abalábanse sobre un negro tenro.
As xanelas, despertas,
ollábana caladas, ditosas...
(...)
Torbeliño brillante, veloz...
un neno en bicicleta.
A rúa remata lonxe,
coma se fose ao mar.
O neno pérdese.
LUÍS PIMENTEL:
Sombra do aire na herba.
Entrou a escuridade na igrexa
tan corrupta, tan informe e impura,
como unha sombra sobre un muro.
Hoxe a alma está pechada.
Tentan os demos nas xanelas das casas?
El foi o primeiro que o soubo
na súa mente fría:
dúas sombras misteriosas
fuxían sobre un cabalo de tebras.
As campás, silenciosas,
ollábano con desprezo.
Torbeliño escuro, lento...
un cántico na noite.
A carreira remata lonxe,
coma se fose o fin.
O cántico cesa.
Alumnos e alumnas de 2ºC
Entrou a néboa no escuro bosque
tan cega, tan espesa e húmida,
como un lóstrego no pensamento.
Agora os camiños están pechados.
Ululan os mouchos entre as criaturas da noite?
El foi o último que o escoitou
no caer da escuridade:
dous relocentes ollos
pousaron sobre el.
O fedor repulsivo
delatou o crime..
(...)
Morcego asustado,veloz...
lembranza póstuma.
O camiño parece eterno,
coma unha dor.
A néboa permanece.

Alumnos e alumnas de 2ºA

Entrou a cegueira na cidade
tan sucia, tan fría e contaminada,
coma un sol sendo eclipsado.
Hoxe o meu cárcere está inmóbil.
Danzan os voitres nas tumbas dos caídos?
Ela foi a única que chorou
pola esperanza perdida:
dúas pingas de amargura
mollaban a súa pálida pel.
As portas , pechadas,
deixábana soa,afastada...
(...)
Furacán sombrizo, devastador...
paisaxe desolada.
A vida remata nun pestanexo,
coma un suspiro.
A cidade desaparece.
ALUMNOS E ALUMNAS DE 2ºD





Sem comentários:

Enviar um comentário